Interview met Ellis Kat

“Als curator probeer ik geen tentoonstelling te maken die doet alsof ze de waarheid heeft gevonden. Geen conclusies, geen antwoorden, eerder omstandigheden scheppen waarin vragen kunnen ontstaan. Experiment speelt daarin een grote rol, niet als trucje, maar als manier om ruimte te maken voor wat we nog niet begrijpen. Kunst bestaat voor mij juist daar waar taal tekortschiet. Op die plekken waar iets wringt, waar je iets niet helemaal kunt verklaren, dat is waar ik naar op zoek ben.

Ik hoop dat bezoekers nieuwe perspectieven vinden, een andere manier van kijken. Als iemand even begint te twijfelen aan iets wat vanzelfsprekend leek? Dan is er al iets gebeurd.”

“Ik zocht kunstenaars die werelden kunnen suggereren. Elk van hen roept op een eigen manier een verhaal op — en dat maakt ze samen zo interessant. Neem Carmen Schabracq: zij maakt een reusachtige zeemeermin met een dubbele staart, een oud beschermend symbool uit romaanse kerken. Daarmee geeft ze Almere letterlijk een moederfiguur — Moder Aelmeere, geboren uit het water. Of Natalia Papaeva, zij laat een Boerjatische zanger in het Nederlands zingen over vissen die elkaars leefgebied innemen — een verhaal dat gaat over het ontstaan van Almere, haar eigen migratie, en hoe twee werelden toch samen iets nieuws kunnen vormen. Dan Müge Yilmaz, die hybride figuren maakt waarvan de huid langzaam verandert in planten en gewassen: wezens uit een toekomst waarin lichaam en landschap niet meer te scheiden zijn.

De zeven kunstenaars samen vormen geen eenduidig verhaal, maar een soort koor van mogelijkheden. Ik wilde geen consistente mythe maken, maar een soort landschap van verhalen, want echte mythen zijn ook nooit eenduidig. Dichter Roberta Petzoldt verbindt alle werken met gedichten die je door de tentoonstelling begeleiden.”